• Grafika zdjęcie główne góra strony
  • Grafika zdjęcie główne góra strony

Prokuratorzy Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu złożyli kolejne środki prawne w celu wzruszenia decyzji reprywatyzacyjnych.

 

W czerwcu 2018r. prokuratorzy Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu, zajmujący się prowadzeniem postępowań pozakarnych związanych z warszawską reprywatyzacją, zakwestionowali kolejne decyzje administracyjne - dotyczące m. in. nieruchomości ul. Saska i ul. Grabowa.

 Do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie zaskarżyli ostateczną decyzję tegoż organu z 2010r., mocą której unieważniono orzeczenie Naczelnika Urzędu Dzielnicowego Warszawa - Wola z 1983r., odmawiające na podstawie przepisów dekretu z dnia 26 października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy ( Dz. U. nr 50 poz. 279z 26.10.1945r.) przyznania spadkobiercom dawnego właściciela prawa użytkowania wieczystego do gruntu przy ul. Grabowej o powierzchni 928m2. Unieważniając orzeczenie Kolegium uznało, że organ dekretowy nie dokonał prawidłowej oceny przeznaczenia nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego.

W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i dokonania analizy stanu prawnego obowiązującego w 1983r., prokurator dostrzegł, że decyzja SKO w Warszawie z 2010r.  jest dotknięta wadą nieważności, albowiem wydana została z rażącym naruszeniem prawa. W złożonym od niej sprzeciwie wskazał, że w dacie, kiedy Naczelnik Urzędu Dzielnicowego Warszawa - Wola wydał orzeczenie dekretowe, obowiązywała ustawa z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości i niezależnie od przyczyn wskazanych w art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego, która wprowadziła dodatkowe przesłanki, na podstawie których można było odmówić dawnemu właścicielowi przyznania prawa własności czasowej do gruntu - np. jeśli grunt był niezbędny na cele użyteczności publicznej. Obligowało to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, do uwzględnienia w postępowaniu nieważnościowym, także przepisów ustawy wywłaszczeniowej, bowiem dla objętej orzeczeniem nieruchomości ul. Grabowa już w 1976r. wydana została decyzja o lokalizacji szczegółowej, wskazująca, iż teren został przewidziany pod budowę I odcinka metra. Zaniechanie uwzględnienia tych przepisów stanowi rażące naruszenie prawa, wobec czego w sprzeciwie sformułowano żądanie unieważnienia decyzji z 2010r.

Nadto prokuratorzy złożyli sprzeciw - w celu wzruszenia decyzji ostatecznej  Prezydenta m. st. Warszawy z 2007r., na podstawie której przyznano spadkobiercom dawnego właściciela prawo użytkowania wieczystego do gruntu przy ul. Saskiej. Prowadzone w tut. jednostce postępowanie karne wykazało, że wydanie tej decyzji nastąpiło w wyniku przyjęcia przez funkcjonariusza publicznego, pełniącego wówczas funkcję podinspektora w Biurze Gospodarki Nieruchomościami Urzędu m. st. Warszawy, korzyści majątkowej w kwocie 20 000,00zł.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeśli decyzja została wydana w wyniku przestępstwa.

Art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. wymaga jedynie związku przyczynowego pomiędzy przestępstwem, a wydaniem decyzji, ale już nie jej treścią ( tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku  z dnia 23 czerwca 2016r. sygn. I OSK 2510/14 ) Badanie wpływu przestępstwa na sam wynik sprawy nie ma znaczenia w kontekście przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.

Prokuratorzy domagają się  w tej sprawie wznowienia postępowania i uchylenia zaskarżonej decyzji.